[dilayla]

umudun bittigi anlarda, son bir ciglik yankilanir icimizde... yüregimizde hissedebilecegimiz, duyamayacagimiz ama, hicbir zaman unutmayacagimiz kadar keskin bir ciglik... bicak gibi saplanir sancilar yüregimize, aglamak bile kafi degildir o saatten sonra, kendimizle bas basa kalmisizdir… gözyaslari damlar yüregimize... her birinin atesi izler birakir icimizde, telafisi olmayan... ruhumuz parcalanmistir artik...

gökteki yildizlar siliklesir, sesleri isitemeyiz, rüzgar fisildamaz kulaklarimiza, günes parlakligini yitirir, umutlar yitip gider... hayati dünkü haliyle göremeyiz artik, gece cökmüstür ruhumuza... icimizdeki cigliklarla bas basa kalmisizdir, sadece onlar ortak olur yalnizligimiza...

hayatimin neresinde basladi,yaptigim hatalarin yüzüme vuran yagmuru… firtinalarin bedenime verdigi sanci ne zaman silinecek hayatimin, yagmur damlalariyla islanmis penceresinden…

yagmur yagiyor, oda camindan sokakta kacisan insanlarin korkak bakislarini izliyorum...sessizligimi bozan damlalara inat olaganca sesiyle bagiriyor icimin asi benligi…yitirdigim, bitmeye yüz tutmus hayallerimle konusan damlalarda yalnizligimin boynu bükük cocugunu görüyorum…sesiz hickiriklari tüm sokaga yayiliyor… sonra susuyor ve yine aglamaya basliyor, sonra yine ve sonra yine…

nerede tutkularin bedenime verdigi o tatli titreme ya da hangi düste boguldu hayallerini bulutlara yazan cocuklugum… saclari rüzgarda dagilan, gülerken gözlerinde dogan günesleri saklayamayan, suskunlugu hayata en güzel cümleleri veren o gözleri, yüregi büyük, kendi kücük o masum kiz… korkularina esir olmaktan hep uzakta duran o asi genclik, siradan bir hayatin maskesini yüzüne aldiginda mi sildi hayallerini yillar sonrasindan…

yagmur yagiyor ve ben icimin tüm red edislerine karsi, korkuyorum… disarida kacisan insanlara gülerken ve bir yanim kizarken damlalardan saklanmalarina, pencerede yansiyan yüzümü görüyorum, ‘sen’ diyorum ‘ya sen kapandigin bu izbe evde korkularini kendine anlatmaktan korkan zavalli, o damlalardan korkmasan niye buradasin?

ne sorum kaldi hayatima soracak ne de kendime cevap vermeye kalkacak bir ben… yine suskun yine caresiz ve yine gecen zamana kizip onun gecmesini izleyen zavalli insanlar kafilesine girdim anlamadan… baslangiclar, dönüsler, bitisler… sonu hic gelmeyecek bir hikayenin icinde yazilan tek kahraman ruhum… ne zaman nerede yazilmaya baslandigini hic bilemeyecegim o satirlarin, kokum sinmis sayfalarinda hep ayni kahir…

hayatimin neresinde basladi, yaptigim hatalarin yüzüme vuran yagmuru ya da ne zaman son bulacak yagmurlara küskünlügüm…

büyük bir umutla baslanilan bir olayin agirliginin altinda ezildigimi hissediyorum… zaman ilerledikce umudun yerini umutsuzluga birakisini dehsetle farkediyorum… buruk bir aci duyuyorum icimde… hüzün gözlerime yansiyor ve gözlerim doluyor… havanin bol oldugu bir mekanda, nefessiz kaliyorum… elim bilincsizce yüzüme gidiyor, alnimda dolasiyor ve gözlerimi ovusturuyor… bir damla düsüyor elimin üstüne, elimin üstünde kücük saydam bir dalga olusturuyor… ve ben oraya bakakaliyorum

paylasım ıcn cok tske ederım